Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν

Summary

Όσον αφορά τον Κες Πόπινγκα προσωπικά, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι στις οκτώ το βράδυ υπήρχε ακόμη χρόνος αφού, όπως και νάχει, η μοίρα του δεν είχε ακόμη καθοριστεί. Αλλά χρόνος για ποιο πράγμα; Και μπορούσε μήπως να κάνει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που θα έκανε, όντας πεπεισμένος άλλωστε πως οι κινήσεις του δεν είχαν περισσότερη σημασία απ' ότι είχαν τις τόσες κα τόσες μέρες που είχαν προηγηθεί; ... Τέλος, αν είχε ψάξει να βρει μέσα του, με απόλυτη ειλικρίνεια, τι τον προόριζε για ένα πολυτάραχο μέλλον, σίγουρα δεν θα του είχε έρθει στο νου με φευγαλέα αίσθηση, σχεδόν επιλήψιμη, που τον αναστάτωνε κάθε φορά που έβλεπε το τρένο να περνά, κυρίως τη νύχτα, μεταφέροντας πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες το μυστήριο των ταξιδιωτών.